Het was nog vroeg, zaterdagochtend.
We waren onderweg naar zee, voor onze ochtendzwem.
De temperatuur zakte naar zo’n graad of 5. Voor de stoplichten op de splitsing Egmond/Alkmaar/Heiloo stond bij het groene stoplicht richting Alkmaar een auto stil. Met de alarmlichten aan.
We reden er zachtjes langs, ons licht was ook groen. Er zat een dame alleen in de auto. We stopten toch en ik deed mijn raampje open en zocht contact. Ze was druk met haar mobieltje bezig. Kort daarna zag ze mij kijken en deed ook de bestuurster deed haar raampje open. Ik vroeg of we haar konden helpen, of ze hulp nodig had. Ze keek verbaasd op, zei ‘nou de auto doet het nog hoor, het is meer een hart op hart probleem.’ Er was een droevenis in haar blik. Ik zei, ‘zal ik u dan een knuffel geven?’ Haar ogen spraken boekdelen. Een combinatie van een ontredderde en verwonderlijke blik.
Het antwoord wachtte ik niet af. Ik deed de deur open en stapte uit. Midden op straat. Ook de bestuurster stapte als in een trance uit de auto. Ik gaf haar een hart tot hart knuffel. Voor het groene stoplicht. De 2 auto’s die achter ons stonden en de 3 auto’s achter haar ons toeterden niet.
Onze gezichten raakten elkaar, ze huilde en klemde zich aan mij vast. Het stoplicht was al twee maal op groen gesprongen. En we stonden daar maar. In een innige omhelzing, twee wildvreemden. Zomaar midden op straat. Op de kruising voor een stoplicht.
Haar greep verslapte, we keken elkaar aan en we stapten weer in de auto. Met een stamelend ‘dank je wel’ en verder zonder woorden. Ons stoplicht werd groen.
Zij reed door.
Wij reden naar zee.
Wat bijzonder en hoe mooi.
